Okulun ön bahçesinde her akşam biralarını içen çocuklar bu gece yok. Kasaba kalabalık diye mi acaba? Oysa ben her gece geliyorum buraya, kasabanın nüfusuna aldırmadan… Onlar ön bahçede banklara oturmuş hayata, aşklarına, acılarına ve umutlarına içerken ben bu koca duvarın tepesinden onları dinliyorum usul usul… Arkadaş olduk biz; onlar anlatıyor, ben dinliyorum. Küfrediyorum onlarla birlikte hayata, aşklarında hayaller kuruyorum, acılarıyla sarsılıyorum, umutlarında yüzümde bir tebessüm yakalıyorum. Yalnızlığımı evimde bırakıyorum çokça. Karışmasın istiyorum onlarla arama.
Gelmemişler bu gece. Haber de vermediler. Sokak lambası gözümü alıyor. Bir ses duydum. Meraklı bir turist fotoğraf çekiyor mutlaka. Ne gördüyse saklamaya değer bulmuş olmalı, beni çekecek değil ya! Çocuklar bile haber vermedi!
Gitmeli artık, evde bekleyen var…
Fotoğraf: Erdem Donuktan / KODA Collective
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder