Yarın tam bir yıl oluyor işimden istifa edeli. Her bitiş yeni bir başlangıç, üstelik isteyerek yaptığım bir başlangıç… Yine de insan geçen zamana mı baksın, yaptıklarına mı sevinsin, yapamadıklarına mı üzülsün, yoksa istifa kararı aldıran nedenleri hatırlayıp canını mı sıksın derken karmakarışık duygularla bunu bloğumda paylaşmalıyım diyormuş J
Dönüm noktaları unutulmuyor hayatta. Hayatımın tamamen değiştiği, alışmaya çalıştığım, yaratmaya çalıştığım, bocaladığım, hayal kırıklıklarımı düzelttiğim, yarattığım, sevindiğim, fikirler ürettiğim, yaşamaya başladığım, kendimle uğraşırken bazen yorulduğum, destek beklediğim, yanlış yaptığım, toparladığım, toparlayamadığım, kafamın çalıştığını hissettiğim, yaptığım, yıktığım, dağıttığım, topladığım, hayaller kurduğum karmakarışık bir zaman dilimi…
Çok şükür ki, işimle ilgili çıktığım bu yolda güzel adımlar attık, atıyoruz… Kendimizden emin, acele etmeden ama geri de kalmadan ilerliyoruz. Hayallerimiz var, takılıp peşlerine uçup gidiyoruz bazen. Bazen de insanın canı hiçbir şey yapmak istemiyor, kullanıyor bu özgürlüğünü. Yorulmuyor muyuz? Bazen yılacak gibi bile oluyor insan… Ama saçma sapan işlere uğraşacağıma kendime uğraşırım, demiştim. Sözlerimi hatırlıyorum. Hala öyle düşünüyorum. Öyleyse vazgeçmiyorum.
Velhasıl, zaman geçmiş, geçiyor... Nasıl geçirdiğime ve ne öğrendiğime bakıyorum… Önüme bakıyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder