Az önce Diken'in haberinde okudum ve hemen yazmaya başladım...
Cuddlr diye bir uygulama çıkmış. Seks partneri veya sevgili bulmaya yönelik uygulamaların olduğu sanal ortamda, yakınlardaki kişileri "sadece sarılmak" için bir araya getiriyormuş. Tanıtım videosu da süper (!): Sarılıp el sallayarak ayrılan iki kişi...
Tut ki uygulama sadece bu amaçla kullanılsın... Dehşete düştüm! Yalnızlığımızın geldiği nokta bu olmamalı!
Sarılmak ki bir insanın yaşayabileceği en güzel, en saf, en tarifsiz duygulardan biri. Bence öyle...
Bazen insan sadece biri ona sarılsın istiyor; o güveni, sevgiyi hissetmek istiyor. Sarılmak, sığınmak bazen... Bazen destek olmak, bazen paylaşmak, bazen sevmek...
Ama hayatımızda sarılacak, bize bu duyguyu yaşatacak hiçkimse kalmayacak şekilde ne kadar yalnızlaşmış olabiliriz?
Ailemiz, dostlarımız, arkadaşlarımız, sevdiklerimiz?
Çok şeyi unuttuğumuz gerçek. Hayat gailesinde sevgisini belli etmeyen, dokunmayan, konuşmayan insanlar oluyoruz. Bunlar klasikleşmiş laflar olmalı ki tüh tüh, vah vah'la "üzülüp" geçiyoruz. Ama bu haber beni ürküttü... Bende çağrıştırdığı "sarılacak kimse kalmaması" fikri tüylerimi diken diken etti...
Uygulama kullanılır ya da kullanılmaz; bu amaçla veya başka amaçla kullanılır; orasını bilemem.
Ama bu kadar yalnız kalmış olamayız, değil mi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder